Sarrikoko Ekonomi eta Enpresa Zientzien Fakultatean guztia zegoen prest. Katamalo taldea eszenatokira irten bezain pronto hasi ziren txaloak. Arratsaldeko zazpi eta erdiak besterik ez ziren arren giroa paregabea zen jada. Kontzertua izango zenaren aurrekaria.

Argiak itzali ziren eta gora arte betetako areto hartan lehen abestiaren lehen notak entzun ziren. Zortzi instrumentu eta ahots ikaragarria harmonia perfektuan.

Larrabetzun sortutako musika-taldea da. Musika-taldea baino, proiektu bat dela esan dezakegu beraz, jada sortuta dauden letrekin lan egiten baitute, baina halere kantu propioak ere badituzte. Honezgain, Katamalo taldearen xede garrantzitsuena kontzertuak ematea den aldetik, diskoak saltzeko asmo berezia ez dutela esan dezakegu.

Gotzon Barandiaranek orduan, zazpi eta erdiak pasatuta, mikrofonoa piztu eta ahots paregabez “Ez dezala mikrofonoak agindu” poemari hasiera eman zion. Minimalismoz beteriko poemek, musikaren laguntzaz intentsitate eta indar berezia lortzen zuten. Publikoak bitartean, isiltasunean zirauen, eszenatokiari so, bilatzera joan zena aurkituko balu lez.

Tartean, kanta bat bukatu eta beste bat hasi baino lehen, Barandiaranen hitzek tristura eta poza sentiarazten zuten aldi berean. Lan-istripu edota genero indarkeriaren bezalako gai finak tratatu ziren, ikuspuntu berezi bat eskainiz, poesiaz estalirik.

Honen kontura, Irala kalean duela gutxi hildako Endurance gazte nigeriarra aipatu zuten, berriz ere oso era poetikoan, publikoaren barnean sentimendu desberdinak sentiaraziz. Zazpi kantuko diskoak, zuzenean gehiagorako ematen zuela zirudien.

Tartean tartean Berri Txarrak taldeko kide den Gorka Urbizuk talde horretako kanturen bat abestuz eta esandako Barandiaranen hitzak tartekatuz, kontzertu luze bezain atsegina ematea lortu zuten Katamalo taldeko kideek.

Neska mutil asko zeuden Sarrikoko EHUren canpus barruan arratseko zazpi t’erdietan aula magnako ateak noiz irekiko zain. Bihotz Bakartien Klubeko partaideak ere prest zeuden Katamalo proiektua taularatzeko. Ateak ireki bezain laster, aretoko aulki guztiak ikaslez bete ziren; asko Gorka Urbizu abeslariak abesten zuelako soilik gerturatu ziren, beste batzuk,ordea, Katamalo proiektuko olerki eta kantuez gozatzeko.

Argiak itzali eta taldeko 7 partaideekin batera metronomo bat zegoen, aurkezpeneko doinuari ukitu berezi bat emanez, sarritan musikarien etsaia den tresna lagun bihurtuz. “Katamaloak astiro hurreratu dira” hasi zen Gotzon Barandiaran olerkariaren ahotsa. Momentu hartatik aurrera, ikusleak mundu goxo eta intimo batean barneratu ziren, kantuz kantu gero eta gehiago gozatuz.

Jarraian etorri ziren “Ostondu sakon poza” bezalako kantuak eta baita Alex Arregik ahotsa jartzen dion “Zerbait garrantzitsua” kantua ere. Ikusleak adi-adi eta lasai zeuden, kantu ezagunenak jotzen hasi ziren arte. “Etzi datorren egunaren ostean etorriko naiz esan zenidan” dio “Gurarika” kantuaren estribiloak eta momentu hartatik aurrera ikusleen ahots lotsatiak entzun ziren etengabe.

Kantuen tartean, Gotzon Barandiaranek bere eserlekuko lanparatxo gorria piztuz olerkiak errezitatu zituen: Sarrionaindiak idatzitako “Ariane”, Endurance izeneko emakume baten heriotzaren ingurukoa beste bat, presoei buruzkoa… betiere, bere ahots goxoaz ikuslea maiteminduz. Aintzina Lekue bere bibolinarekin kantu baten sarrera jotzen hasi zenean bizitu zen momenturik bereziena.

Ikuslegoa bere eserlekutik emozioz betetzen hasi zen, ongi baitzekien “Iruntzi dana” kantua zetorrela, taldearen lehen singlea. Hain arrakastatsua izan den kantuaren unean ezin jendea kantatu gabe egon, eta Gorka Urbizuren ahotsaren azpitik neska ahots koroak entzun ziren. Honela agur esan zuten, nahiz eta denek espero beste bat oihukatu ondorengo kantu parea.

Eta halaxe izan zen. Gotzon agertu eta olerki bat irakurri ondoren, Gorka eta Itxaso Etxebeste baxujolea taularatu ziren Berri Txarrak taldeak 18/98ren aldeko CDrako konposatu zuen “Min hau” kantuaren bertsio akustikoa jotzera. Hau ere emozioz beteriko unea izan zen.

Azkenik, taldekide guztiak igo ziren, Gotzon, Gorka, Alex, Itxaso, Aintzina, Gorka Mugarza akordeoijolea eta Nerea Urbizu teklatu, ahots eta kaxa-jolea, eta Maialen Lujanbio bertsolariak idatziriko kopla batzuekin eginiko mexikar doinua zuen kantua kantatu zuten; aurreko kantu guztiek sorturiko egoera lasai eta ametsezko horretatik esnatzeko ezinhobea, erritmoz betea, dantzagarria… kontzertua bukatzeko kantu aparta.

Bukatzeko, metronomoaren laguntzaz,berirro ere, Gotzonek amaierako testua irakurri zuen, bertan argi utziz, beraiek ezagutu nahiz izanez gero, zein diren jakin nahi izanez gero, ez ditugula jainko, izar.. bezala ikusi behar; gu bezalako pertsonak bezala ikusi behar ditugula, soilik orduan jakingo baitugu zein diren. Katamalo proiektu oso interesgarria da, ez galdu euren olerki eta kantuez gozatzeko aukera!